Rik van Woerkum werd geboren in het jaar 1966.
Het jaar waarin John Lennon (1940-1980) in een artikel
van de London Evening Standard zegt dat de Beatles populairder zijn dan
Jezus.
Het grote cliché was uiteraard ook bij haar aanwezig, verhalen verzinnen is al op jonge leeftijd begonnen.
Dus werden er verhalen bedacht, uitgebeeld, opgeschreven,
totdat...
er
aan een roerige middelbare schooltijd en evenzo roerige
puberjaren abrupt aan een einde kwam en de verhalen
weggevaagd waren.
Een noodlottig ongeval en de consequenties ervan hebben haar een
tijdlang uit de roulatie laten zijn. Deze gebeurtenis heeft haar leven
totaal en opnieuw
bepaald.
Heel langzaam heeft zij haar taalcentrum opnieuw weten te mobiliseren.
Gelukkig is haar strijdvaardigheid er door
de jaren heen niet minder op geworden.
En eindelijk na meer dan twintig jaar...
Zag ze het licht, vreemd bekend, als een oud familielid. Ze
hield het niet tegen
en als een vulkaan kwam hij tot uitbarsting. In plaats van hete lava
vloeide er inspiratie. Hij is nog steeds werkende, die
vulkaan, de lava zal wel even
blijven vloeien, grote brokken inspiratie of in bescheiden klompjes
uitgespuwd. Er wonen daarom geen mensen meer in de nabijheid.
Uiteraard dankt ze haar familie en de enkele lieve vrienden
die desondanks in haar zijn blijven geloven.
Op het lotgenotenforum van de NAH
stichting
laat ze zo nu en dan haar gezicht zien en wordt ze iedere keer weer
verrast omdat ze hier mensen treft die in vergelijkbare situaties
hebben
gezeten of nog altijd hard aan het vechten zijn.
Maar ondertussen - na het voltooien
van tal van opleidingen en het toegeven aan steeds weer nieuwe impulsen
- heeft ze eindelijk haar draai gevonden.
Een citaat uit MIJN TROTS - een stukje dat ze ooit geplaatst zag in Kings
Things.
Eigenlijk ben ik ook wel dankbaar.
Ik kan zeggen dat mijn leven na het lezen van De Donkere Toren-serie
een nieuwe wending gekregen heeft. Iedereen die bekend is met deze
boeken weet nu dat er meer werelden zijn dan deze. Mijn leven op deze
wereld is als een carroussel helemaal rondgeweest, ik sta weer aan het
begin en ik krijg nog een kans.
Ik ben herboren en die ene Toren tussen die verraderlijke rozen heeft
daarvoor gezorgd. Melodramatisch? Tja...
Ik zal nooit meer zijn die ik was, maar ik weet eindelijk wie en wat ik
wil zijn. Zoals ik me voel als ik schrijf. Ook al zal dat betekenen dat
ik de hulp moet inroepen van alle beschikbare Van Dales,
mede-forumleden, proeflezers, workshops en schrijfcursussen. Mijn trots
is met recht De Donkere Toren-cyclus die me geholpen heeft de muze
terug te vinden.
Ik heb fictieve werelden gecreëerd met woestijnen als goudgele
zandstranden, verstikkend in trillende luchtlagen waar de adem die
levens verlengt, is uitgezogen. Dit zijn ook mijn werelden, andere
werelden dan deze. Mijn schepping waarover ik God en de Almachtige ben.
Heerlijk toch? Ik kan alles laten gebeuren zoals ik het wil en wanneer
ik het wil. Dus ik benoem het Magnum Opus van Stephen King tot
“Mijn Trots”. Inderdaad, ik schrijf maar ik noem
mezelf
geen schrijver.
Nog niet.
Maar er zijn meer werelden dan deze...
Welkom in mijn Verwoeste Land, de reconstructie is bijna
voltooid.
Het wordt sensationeel! Het zal de ogen strelen.
Evenals dat het onrust baren zal...